Jej smutek
Ona się smuci
smuci
ciągle smuci
wszyscy dokoła nie potrafię już patrzeć
na jej smutek
są bezradni
irytują się
a ona płacze
jeszcze bardziej
jeszcze bardziej zamyka się w swojej klatce smutku i bólu
płacze z tęsknoty za nim i żalu
że nikt jej nie rozumie
jest tylko nadzieja
niebieska nadzieja
Obraz jest o smutku, o emocji, którą bardzo często omijamy i nie dopuszczamy do siebie. Jesteśmy od maleńkości uczeni ukrywać i wypierać się smutku zamiast wyrażać go wprost. Gdy ktoś jest smutny czujemy wewnątrz siebie dyskomfort i chcemy pocieszyć tę drugą osobę. Dzieje się tak bo nie jesteśmy połączeni ze swoim smutkiem, mamy swój nieprzeżyty smutek i trudno nam patrzeć na smutek innej osoby. Przeżycie smutku jest bardzo ważnym etapem rozwijania się ludzkiej inteligencji emocjonalnej. Bo bez smutku nie ma radości. Smutek i radość to strony tej samej monety.
Warto przeżywać smutek i to nie osłabia sił psychicznych, przeżycie smutku zbliża w relacji z innymi i z sobą.
Następnym razem jak ktoś bliski będzie płakał, ty płacz z nim.
Często obawiamy się że gdy zrobimy miejsce na swój smutek lub smutek bliskiej nam osoby to stracimy radość życia i nadzieję. Oczywiście to błędny pomysł. Nie da się wyprzeć ze świadomości smutku bez jednoczesnego wyparcia się radości.
